Ενέσιμες και αναγεννητικές θεραπείες για τον πόνο
Ο Νευροχειρουργός – Αλγολόγος, πιστοποιημένος ιατρός Πόνου (FIPP) από το Παγκόσμιο Ινστιτούτο Πόνου, με μεταπτυχιακό στην αλγολογία (ΕΚΠΑ) κ. Δημήτρης Πέιος, εφαρμόζει στο Ιατρείο του ενέσιμες θεραπείες πόνου:
Τοπική έγχυση στεροειδούς
Τοπική έγχυση μίγματος κάποιου στεροειδούς με τοπικό αναισθητικό, κυρίως μακράς δράσης, το οποίο εφαρμόζεται σε συγκεκριμένα νεύρα με ακτινοσκοπική υπερηχογραφική καθοδήγηση. Η όλη διαδικασία ολοκληρώνεται σε περίπου 30 λεπτά και ο ασθενής μετά από σύντομο χρόνο παρακολούθησης. αναχωρεί χωρίς καμία περαιτέρω φροντίδα. Απαιτούνται 2 έως 3 εγχύσεις, ανα περίπτωση.
Παθήσεις στις οποίες μπορεί να εφαρμοστεί:
- Σπονδυλοαρθρίτιδα
- Παθήσεις διαφόρων μεγάλων αρθρώσεων (ισχίο, γόνατο, ώμος)
- Σε διάφορες άλλες καταστάσεις πόνου περιφερικού νεύρου όπου έχουν και διαγνωστικό χαρακτήρα υπο την έννοια του διαγνωστικού αποκλεισμού νεύρων
Έγχυση στοιχείων της αναγεννητικής ιατρικής
Υπάρχει μεγάλη ανάπτυξη στη χρήση PRP, (ενός παραγόμενου του αίματος του ίδιου του ασθενούς), όπως και η ανάπτυξη στη χρήση αυτόλογων βλαστοκυττάρων (που λαμβάνονται από τον ίδιο τον ασθενή), ως φυσικών και αντιφλεγμονωδών αναλγητικών παραγόντων.
Οι αναγεννητικοί αυτοί παράγοντες χρησιμοποιούνται πλέον πιο συχνά από τα στεροειδή, κυρίως σε ασθενείς που αντενδείκνυνται στη λήψη αντιφλεγομονωδών και στη συχνή λήψη κορτιζόνης όπως είναι οι ασθενείς με ανοσοκαταστολή, που λαμβάνουν αντιπηκτικά, που έχουν ιστορικό γαστρορραγίας, αναιμίας κ.α.
Η διαδικασία γίνεται κατευθυνόμενα με υπέρηχο ή ακτινοσκοπική καθοδήγηση, προκειμένου να υπάρχει ακρίβεια στην έγχυση και διενεργείται αναλόγως του προβλήματος, είτε στην κλινική είτε στο ιατρείο. Απαιτείται αρχικά μια σύντομη αιμοληψία, η προετοιμασία του μίγματος και μετά η έγχυσή του στην πάσχουσα περιοχή. Χρειάζονται συνήθως 2 έως 3 εγχύσεις ανα 20 ημέρες – 1 μήνα, για την ολοκλήρωση της θεραπείας.
Άλλες τοπικές εγχύσεις
Σημαντικά αποτελέσματα έχουν οι επαναλαμβανόμενες ενισχυτικές ενέσιμες θεραπείες, καθώς δρούν συνδυαστικά με τη φαρμακευτική αγωγή, τη φυσιοθεραπεία και την άσκηση. Ουσίες που χρησιμοποιούνται στις εγχύσεις είναι οι σακχαρούχοι οροί στα πλαίσια της προλοθεραπείας (ενέσεις υπέρτονων σακχαρούχων διαλυμάτων στα επώδυνα σημεία συνδέσμων, τενόντων και αρθρώσεων), οι υδρολύσεις των νεύρων με ορό, οι χρήσεις του όζοντος, κ.α ουσιών που δρουν αναλγητικά και μπορούν να χρησιμοποιηθούν παράλληλα, ώστε να ενισχύσουν την αντιμετώπιση κυρίως του χρόνιου μυοσκελετικού πόνου.
Οι θεραπείες είναι απλές, γίνονται στο ιατρείο και είναι εύκολα επαναλαμβανόμενες, δεν έχουν αλληλεπίδραση με άλλες μεθόδους ή φαρμακευτικές ουσίες και ενδείκνυνται κυρίως σε ηλικιωμένους οι οποίοι αντιμετωπίζουν συνήθως και άλλες συνοσηρότητες.
